Heuvelen in Norg

Mijn ziekenhuisopname was iets later gepland dan verwacht, zodat ik zaterdag 25 november toch nog in het altijd aantrekkelijke Norg aanwezig kon zijn. Norg, de plaats waaraan ik prachtige jeugdherinneringen beleef. In de zomers van de 60’er jaren boekten mijn ouders jarenlang hun – en dus ook mijn - vakantie in een vakantiehuisje, genaamd “Zomers buiten” of “Maya” in de Oosterduinen, het bosgebied tegenover het pretpark “de Vluchtheuvel”. Zo vlak als het bos “Oosterduinen” was, zo heuvelachtig waren de Langeloër Duinen, het aangrenzende bosgebied ten noorden van het dorp Norg. Speurtochten uitzetten, dennenappels zoeken, banjeren door het bos, fietsen, kijken naar de vissers langs de oevers van het Schipmeertje en natuurlijk de kinderpret in de Vluchtheuvel. Al die herinneringen passeren de revue als ik weer in Norg ben. Het lijkt nog maar zo kort geleden. En het leuke is, dat er nog veel herkenbaar is. Uiteraard zijn er dingen veranderd, de Vluchtheuvel is gemoderniseerd, er zijn nieuwe huizen gebouwd, vele zomerhuisjes verdwenen, maar de structuur van de bossen van Norg is gebleven.

Vandaar dat de organisatie van Loopsport Nog ook probleemloos een prachtige cross kan uitzetten in de Langerloër Duinen, op paden en over heuvels, die er sinds mensenheugenis zijn. Dit jaar, zo vertelde Gerard Meijers mij voorafgaand aan de 11e editie van de Bastiaannet cross, wordt de cross gelopen over het parcours dat begin dit jaar de NK huisvestte. Anders dus. Maar bij het verkennen van het parcours kon ik toch veel zaken herinneren van de loop die ik twee jaar geleden liep. Vorig jaar moest ik vanwege een operatie-cyclus helaas verstek laten gaan. De brede paden langs de zomerhuisjes in de eerste 500 meter, de drie heuvels die kort na elkaar veel van het uithoudingsvermogen van de loper vergen en de “bult’n” die de lopers verderop voor hun kiezen kregen, het kwam me allemaal bekend voor. Gelukkig maar, want de Bastiaannet cross is juist bekend vanwege het pittige karakter, de heuvels en de bomen. Bomen, die eind november 2006 deels nog steeds groen waren. Een loop, met vrijwel uitsluitend zandpaden en gras, maar vooral met de zanderige heuvels zorgen voor “afzien”, maar vreemd genoeg wordt dat juist erg gewaardeerd door de lopers. Uiteraard niet door degene, die in zo’n loop een blessure oploopt. Tot mijn schrik hoorde ik tijdens de wedstrijd in de tweede ronde een loper voor me van pijn kermen, toen hij zijn voet verzwikte op een boomstronk. Oppassen dus. Een blessure tijdens de afdaling van een van de heuvels zit in een klein hoekje. Een aantal deelnemers moest jammer genoeg door blessures en andere kwetsuren voortijdig afhaken. Er kwam zelfs nog een ambulance aan te pas. Maar ik heb begrepen, dat de ellende achteraf gelukkig genoeg meeviel.

Maar voor het overgrote deel bleven de 700 deelnemers in cadans hun weg vervolgen, eerst over een ronde van zo’n 1 ½ kilometer en daarna nog 3 rondjes van bijna 2 ½ kilometer, in totaal 8.750 meter. Wonderlijk genoeg was het parcours heel goed begaanbaar. Wonderlijk, want ik kan me herinneren dat Pluvius de laatste dagen niets anders deed dan water met bakken naar beneden te gooien. Kennelijk niet in Norg. Of de Langeloër Duinen moeten ondergrondse irrigatiekanalen bevatten, of zoiets. Geen gebanjer door water, modder en plassen, al moesten de deelnemers af en toe de berm opzoeken om geen al te smerige schoenen te krijgen, maar taferelen waarbij lopers hun schoenen verliezen in de zuigende modder kenden ze anno 2006 in Norg niet. Nee, het was niet nodig om met spikes of noppen te lopen. Van de crossers die dat wel deden, zal er ongetwijfeld een aantal spijt hebben gehad.

De leden van Loopsport Norg hadden wel hun uiterste best gedaan om er weer een kwalitatief hoogstaande loop van te maken. Overal afzetlint en in geel gestoken verkeersregelaars. Ook op plaatsen waar normaal alleen hazen en konijnen de weg oversteken. Als er dan weer zo’n 700 deelnemers op het evenement afkomen, dan mag je best trots zijn op je organisatietalent. Afgaande op de grote groep vrijwilligers die de loopgroep had opgetrommeld, is er bij de organisatie van deze loop een groot draagvlak. Persoonlijk heb ik met regelmatige rondetijden weer erg van de Bastiaannet cross genoten. Als ik afga op de reacties na afloop, dan heeft het gros van de deelnemers evenzo met plezier aan deze voorlaatste loop van het Meeùs-loopcircuit meegedaan.

Dinsdag 28 november word ik weer in het UMCG opgenomen om een dag later te worden geopereerd, dus ik ben er in Eenrum, waar het circuit voor het laatst wordt afgesloten, helaas niet bij. Maar Peter de Vries, Aad van der Drift en mijn broer Siert, geholpen door een handvol vrijwilligers, weten mij heel goed te vervangen. Ik weet zeker dat ook die loop weer een succes wordt.

Veel loopplezier gewenst!

Peter Modderman