In een lichtbruin, door kale bomen gedomineerd landschap werd op zaterdag 29 november de enige cros uit het Meeùsloopcircuit gehouden. Net als de lopers werd ook de aanhangwagen van het loopcircuit crosstechnisch danig op de proef gesteld. Diepe kuilen in het Langeloërveld  voeren naar de ingang van voetbalclub Gomos alwaar Loopsport Norg jaarlijks de Bastiaannet Cross organiseert.

Gezien het grote aantal restaurants in de omgeving lijkt dit gebied te behorend tot een van de aantrekkelijkste toeristenattracties van Nederland. Niet voor niets dat een groot deel van de wedstrijd plaatsvindt in de bosrijke camping Langeloërduinen. Een willekeurige wandelaar zou het parcours door de bossen op deze koude herfstdag niet als aantrekkelijk beschouwen maar voor de crossloper die weet dat hij al gauw op temperatuur komt is dit des te attractiever. Niet zo verwonderlijk dat het attracrtieve parcours nog immer een uitdaging is voor ruim 700 deelnemers, alhoewel menig loper wegens gladheid dit parcours mogelijkerwijs toch zal mijden. De blaadjes liggen immers soms spekglad te wachten op een paar niet van spikes voorziene schoenen.  Het drieman sterke rodekruis team mocht dan ook helaas een geblesseerde enkel melden.

Loopsport Norg heeft met haar vele ervaring een efficiënte organisatie in de zeer krappe kantine van Gomos weten op te zetten, waardoor deze krappe voetbalkantine groot genoeg lijkt om de grote stroom van lopers te verwerken.

De start vanaf het veld dat gelegen is tussen de velden van Gomos en het campingbos dient zoals ieder jaar weer als startfinish locatie. De overvloedige regen van de afgelopen weken maakt van dit veld een prachtige drassige crosslocatie. Dankzij de stevige ondergrond lukt het ieder jaar weer wel de zware truck van Spron te plaatsen. Rekening houdend met de spikes worden de championchip-matten afgedekt met tapijt. Voor de rest is alles na afloop erg modderig en nat.
Het parcours was op een aantal andere plaatsen eveneens van een mat of loopkleed voorzien. Niet om de loper te plezieren maar meestal om het veld de kans te geven te herstellen nadat enige duizenden voetstappen zijn geplaatst.

Hoewel je de lopers al van ver kunt zien komen is veld niet de meest aantrekkelijke plaats om ze te voorbij te zien gaan. Wie vanuit de warme jurywagen richting bos loopt passeert al vroeg een heuvelrug met 3 bulten in het bos. Naarmate de lopers hier vaker passeren (in totaal driemaal) zie je de gezichten langzaam naar dieprood verkleuren.
Zelfs de snelsten komen soms hijgend en puffend in de laatste ronde naar boven. De kwaliteit van deze snelle lopers bewijst zich in het soms fantastische oriëntatievermogen dat ze nodig hebben om de langzamere  medesporters te ontwijken. Het lukt ze zelfs tijdens de vier ronden nog menig recreatief loper 2x te passeren. De harmonie waarmee de snellere en langzamen elkaar in de Drentse bossen ontmoeten is echter uiterst sportief. De snelste loper Olfert Molenhuis kwam in een tijd van 29 mni en 29 sec binnen terwijl de langzaamsten meer dan een uur over deze 8.750 meter deden.